در يك جمع بندى از مجموع دو آيه فوق ، چنين استفاده مىشود كه خداوند به اين گروه سركش مىفرمايد : چشم و گوش خود را باز كنيد ، حقايق را بشنويد و ببينيد و بينديشيد كه چگونه يك روز به بادها فرمان داديم ، قصرها و كاخهاى قوم عاد را در هم بكوبند و ويران كنند ، روز ديگر به همين بادها فرمان مىدهيم كه ابرهاى پربار را به سوى زمينهاى مرده و باير ببرند ، و آنها را آباد و سرسبز سازند آيا باز در برابر چنين قدرتى سر تسليم فرود نمىآوريد ؟ ! و از آنجا كه آيات گذشته مجرمان را تهديد به انتقام ، و مؤمنان را بشارت به امامت و پيشوايى و پيروزى مىداد ، در اينجا كفار از روى غرور و نخوت اين سؤال را مطرح مىكنند كه اين وعده‌ها و وعيدها كى عملى خواهد شد ؟ چنان كه قرآن مىفرمايد : « آنها مىگويند : اگر راست مىگوئيد اين فتح و پيروزى شما چه زمانى خواهد بود » ؟ ! ( * ( وَيَقُولُونَ مَتى هذَا الْفَتْحُ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ) * ) . قرآن بلافاصله به آنها پاسخ مىگويد و به پيامبر دستور مىدهد : « بگو بالآخره روز پيروزى فرا مىرسد ، اما در آن روز ايمان آوردن سودى به حال كافران نخواهد داشت ، و به آنها هيچ مهلت داده نمىشود » ! ( * ( قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لا يَنْفَعُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِيمانُهُمْ وَلا هُمْ يُنْظَرُونَ ) * ) . يعنى اگر منظورتان اين است كه صدق وعده‌هاى الهى را كه از زبان پيامبر شنيده‌ايد ببينيد و ايمان بياوريد ، آن روز ديگر دير شده است ، و ايمان براى شما هيچ فايده اى ندارد . از آنچه گفتيم روشن مىشود كه منظور از « * ( يَوْمَ الْفَتْحِ ) * » روز نزول